Storythai

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...

 

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...

 

มวลอากาศหนาวเข้าปกคลุมกรุงเทพอีกแล้วหรือนี่
คือ ถ้าอยู่ในตัวเมืองก็จะรู้สึกว่าเย็นสบายดีจัง
แต่พอมาอยู่บางนาแล้วแบบ เอ่อ...ลมจะแรงไปไหน ไม่อยากออกจากตึกเลย
อีกอย่างเมนส์มา อากาศหนาวแล้วมันปวดท้อง



วันเสาร์ไปหาน้องที่ตึก คนมหาศาลอีกเช่นเคย
เดี๋ยวนี้คนเยอะจัง
ความจริง ถ้าไม่รบกวนเสียงดัง แล้วก็เข้าไปรุมๆน้องมันก็คงดีอ่านะ
เพราะก็เข้าใจว่าทุกคนก็อยากมาเจอ อยากมาใกล้ชิดน้องกันทั้งนั้น
แต่แบบ ที่ตึกมันไม่ใช่งานน่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่เค้าไม่จำเป็นต้องมาเทคแคร์เรา
บางครั้งไปตึกแล้วน้องก็จะรีบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรมาก
บางคนก็กลับไปบ่นนั่นนี่ว่าน้องหยิ่ง
กับประเภทที่จ้องแต่จะถ่ายรูปให้ได้ ไม่รู้จักเกรงใจ ก็น่ารำคาญแทน

วันนั้นน้องเลิกเร็ว โชคดีที่กลับจากสยามทัน ไม่งั้นแห้วกิน
ไปถึงรอแป๊บเดียว น้องก็ออกมาแล้ว
คนไปรุมน้องตรงหน้าประตูทางออกกันเยอะมาก ถ่ายรูปกันแบบน้องก้มอยู่ยังเอากล้องเงยถ่าย
ไม่อยากจะบ่น แต่ทำแบบนั้นมันก็เกินไปรึเปล่า

เราก็เลยมายืนน้องตรงหน้าลิฟท์ พอไมค์เดินผ่านมาเลยขอจับมือ
ตอนแรกมีคนให้ป้อกกี้ เลยเกือบอด ก็ยืนแบบร้องฮือๆ ไมค์ก็คง เออๆ ป้าอย่าร้องไรงี้ เหอๆ

พอลงมาข้างล่าง ตรงข้างๆรถตู้ กอล์ฟก็เปิดกระจกมา คนก็เข้าไปถ่ายรูป
เราก็ทั้งผลักทั้งดันพี่อ้อยเข้าไป แล้วพี่อ้อยก็จับมือกอล์ฟถามว่าหายป่วยรึยัง
กอล์ฟก็ตอบว่าหายแล้ว

ส่วนคุณชายไมค์ไปนั่งอยู่เบาะหลัง พอรถออกคุณเธอถึงเปิดม่านออกมาบ๊ายบายให้

แล้วก็พากันลากเตยกับยุ่งวิ่งไปข้างหน้า เพราะข้างหลังมันออกไม่ได้
ตอนรถผ่านมา พี่กอล์ฟก็พูดอะไรซักอย่างแต่ฟังไม่ทัน
พี่อ้อยเลยตามไปตรงทางออก แล้วกอล์ฟก็เปิดกระจกมาพูดว่า "พรุ่งนี้เจอกัน ไปป่าว"
พี่อ้อยก็ตอบว่าไป

เสร็จ รถดันไปจอดที่ปั๊ม
เลยสั่งพี่อ้อยให้วิ่งไปเอาของที่จะให้กอล์ฟจากรถมา ซึ่งรถจอดอยู่ข้างหลัง วิ่งหน้าตั้งเลย
ก็ทันด้วยนะ วิ่งกลับมาอีกที กอล์ฟก็เปิดกระจกให้
เลยบอกกอล์ฟว่าพี่อ้อยซื้อของมาให้
พี่อ้อยพูดกับกอล์ฟว่า ไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะ เห็นแล้วคิดถึงเลยซื้อมาให้
กอล์ฟก็ตอบว่า "ให้อะไรมากอล์ฟก็ชอบหมดแหละ"

กอล์ฟเป็นคนน่ารักจริงๆอ่ะ ใจดี รู้จักพูดนะ ชอบ

แล้วพี่อ้อยก็ถอย เพราะคนมาจากไหนไม่รู้
เราก็เลยไปยืนอยู่ไกลๆ

หลังจากนั้นเป็นชอตของเรา คือ ต้องขอบคุณเตยอ่ะ ที่ลากแล้วลากอีกให้ไปหาไมค์
ก็เดินเข้าไปนะ แต่ยังไม่ถึงหน้าไมค์ เตยก็ชี้ๆมา
ไมค์เลยเปิดม่านเพิ่มมาดูว่าชี้อะไร พอเห็นก็เลยบ๊ายบายให้
แล้วก็ยืนเอ๋อ คือ ไม่รู้จะพูดอะไร กำลังจะชมว่าผมหล่อดี
แต่ไมค์ก็ เอามือดึงเสื้อให้ดู
คือ มันเป็นเสื้อที่เราให้ตัวสีขาว คุณเธอดึงให้ดูประมาณว่า เสื้อไงๆ
เราก็พยักหน้า พูดว่า เห็นแล้ว เห็นแล้ว
เสียสติ...

จ้ะ...
น่ารัก

จำได้ด้วยเนาะว่าใครให้
มีการบอกด้วยเนาะ ว่าใส่อีกแล้วนะ

รักเลย...


ก็เห็นตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้วแหละ แต่จะให้ทักว่า นั่นแน่... ใส่อีกแล้ว มันก็ไม่ใช่นิสัยเรา
ดีใจแหละที่ชอบ ปลื้มใจแหละที่ใส่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาแสดงออก
พอมาทำแบบนี้แล้วมันเลยคิดว่า ชาตินี้ก็เลิกชอบไม่ได้หรอกเนี่ย


ความจริงพี่อ้อยห้ามไว้ว่าอย่าเอามาเขียนเลย ไม่อยากทำเหมือนอวด
แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่ามาตึกแล้วต้องได้อะไรดีๆ

ก็ขอแก้ไว้ ณ ตรงนี้เลยละกัน สำหรับคนที่มาอ่านเฉยๆ แล้วก็ออกไป
เราไม่ได้ว่าอะไรนะ อ่านแล้วไม่เมนท์ แต่กรุณาอ่านแล้วอย่าเอาไปนินทาลับหลัง
เพราะแบบว่า ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้ว เราก็วุ่นวายกับน้องน้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ถ้าใครรู้จักก็จะเข้าใจ ก็จะเห็นตลอดว่ายืนไกลๆจริงๆ

ไอ้ที่เล่าๆมาเนี่ย ก็ไม่ได้จะอวด แล้วก็ไม่ได้บอกว่าได้ดีกว่าคนอื่น
เพราะแบบคนที่ได้ดีกว่าเรามากๆ ก็มี
น้องก็คนๆนึงแหละ ใครไม่ทำตัวน่ารำคาญ น้องก็เห็นใจ
ใครเข้าหาตลอด เอานั่นเอานี่ตลอด น้องก็เฉย

ที่จะบอกคือ ที่ได้อะไรน่ารักๆกับเค้าบ้าง เพราะไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากน้อง
บอกตามตรง มีแต่ให้ตลอด
มันก็ไม่ใช่จะบอกว่า มีเงินซื้อนั่นซื้อนี่ให้หรอกนะ
ทำอย่างอื่นให้มันก็มี บางอย่างทำไปแล้วน้องไม่รู้ว่าทำก็มี

ไม่ได้บอกว่าตัวเองเลิศ เพราะไม่เคยคิดอย่างนั้น แต่จะบอกว่าทุ่มเท

ไปรอบางครั้งน้องก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่ก็ไป
ไม่จำเป็นต้องเข้าไปหา เพื่อให้เค้าเห็น หรือเพื่อให้ได้อะไร

อย่างเมื่อวันอาทิตย์ เข้าใจนะว่าทุกคนอยากจะเข้าหาน้อง
แต่แบบ ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวกันเหรอ ที่จะเบียด ไม่ยอมถอย
หรือ เอามือไปตีรถ แล้วก็วิ่งเกาะติดรถกันไป

คือ มันทั้งน่ากลัว แล้วก็อันตราย

เวลาเจ็บขึ้นมา คนนอกเค้าก็มาโทษกอล์ฟไมค์กัน
บางทีก็เหมาหมด ว่า เห็นมั้ย พวกบ้าดารา

เห็นอย่างนี้ แล้วก็ยิ่งเข้าใจว่ากอล์ฟไมค์ก็อยู่ในสถานะที่น่าลำบากใจ
จะให้ได้เข้าหาใกล้ชิด ก็ทำไม่ได้ เพราะคนประเภทน่าสะพรึงกลัวมันก็เยอะ
น่าสงสารมั้ย




โห... วันนี้เขียนไดซะยาว เหนื่อยเลย
เขียนทำไมก็ไม่รู้ แค่เบื่อ...

วันอาทิตย์นี่ ปวดท้องเมนส์ก็หงุดหงิดจะตายห่าอยู่แล้ว
ตอนยืนถ่ายวีดีโออยู่ ยังมีคนหน้าด้านมาแทรกๆอีก
คือ ยืนไกลซุมเยอะ ภาพมันก็สั่นอยู่แล้ว
อีคนนั้นแม่งก็ยังจะมาแทรกๆชนๆ
อยากจะด่ามาก ด่าให้ไปยืนที่อื่นเลย แต่ดันเป็นคนรู้จักอีก
แล้วก็กำลังดูน้องอยู่ ไม่อยากหาเรื่องให้มันหมดอารมณ์

จบงานแล้วก็ปวดหัว ปวดหลัง อารมณ์ไม่ดี
ขอโทษทุกคนที่ไปด้วยกันวันนั้น แต่แบบเก็บอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ




เฮ้อ... เหนื่อย
แต่ก็อยากเจอน้อง คิดถึง...

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...

 

มวลอากาศหนาวเข้าปกคลุมกรุงเทพอีกแล้วหรือนี่
คือ ถ้าอยู่ในตัวเมืองก็จะรู้สึกว่าเย็นสบายดีจัง
แต่พอมาอยู่บางนาแล้วแบบ เอ่อ...ลมจะแรงไปไหน ไม่อยากออกจากตึกเลย
อีกอย่างเมนส์มา อากาศหนาวแล้วมันปวดท้อง



วันเสาร์ไปหาน้องที่ตึก คนมหาศาลอีกเช่นเคย
เดี๋ยวนี้คนเยอะจัง
ความจริง ถ้าไม่รบกวนเสียงดัง แล้วก็เข้าไปรุมๆน้องมันก็คงดีอ่านะ
เพราะก็เข้าใจว่าทุกคนก็อยากมาเจอ อยากมาใกล้ชิดน้องกันทั้งนั้น
แต่แบบ ที่ตึกมันไม่ใช่งานน่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่เค้าไม่จำเป็นต้องมาเทคแคร์เรา
บางครั้งไปตึกแล้วน้องก็จะรีบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรมาก
บางคนก็กลับไปบ่นนั่นนี่ว่าน้องหยิ่ง
กับประเภทที่จ้องแต่จะถ่ายรูปให้ได้ ไม่รู้จักเกรงใจ ก็น่ารำคาญแทน

วันนั้นน้องเลิกเร็ว โชคดีที่กลับจากสยามทัน ไม่งั้นแห้วกิน
ไปถึงรอแป๊บเดียว น้องก็ออกมาแล้ว
คนไปรุมน้องตรงหน้าประตูทางออกกันเยอะมาก ถ่ายรูปกันแบบน้องก้มอยู่ยังเอากล้องเงยถ่าย
ไม่อยากจะบ่น แต่ทำแบบนั้นมันก็เกินไปรึเปล่า

เราก็เลยมายืนน้องตรงหน้าลิฟท์ พอไมค์เดินผ่านมาเลยขอจับมือ
ตอนแรกมีคนให้ป้อกกี้ เลยเกือบอด ก็ยืนแบบร้องฮือๆ ไมค์ก็คง เออๆ ป้าอย่าร้องไรงี้ เหอๆ

พอลงมาข้างล่าง ตรงข้างๆรถตู้ กอล์ฟก็เปิดกระจกมา คนก็เข้าไปถ่ายรูป
เราก็ทั้งผลักทั้งดันพี่อ้อยเข้าไป แล้วพี่อ้อยก็จับมือกอล์ฟถามว่าหายป่วยรึยัง
กอล์ฟก็ตอบว่าหายแล้ว

ส่วนคุณชายไมค์ไปนั่งอยู่เบาะหลัง พอรถออกคุณเธอถึงเปิดม่านออกมาบ๊ายบายให้

แล้วก็พากันลากเตยกับยุ่งวิ่งไปข้างหน้า เพราะข้างหลังมันออกไม่ได้
ตอนรถผ่านมา พี่กอล์ฟก็พูดอะไรซักอย่างแต่ฟังไม่ทัน
พี่อ้อยเลยตามไปตรงทางออก แล้วกอล์ฟก็เปิดกระจกมาพูดว่า "พรุ่งนี้เจอกัน ไปป่าว"
พี่อ้อยก็ตอบว่าไป

เสร็จ รถดันไปจอดที่ปั๊ม
เลยสั่งพี่อ้อยให้วิ่งไปเอาของที่จะให้กอล์ฟจากรถมา ซึ่งรถจอดอยู่ข้างหลัง วิ่งหน้าตั้งเลย
ก็ทันด้วยนะ วิ่งกลับมาอีกที กอล์ฟก็เปิดกระจกให้
เลยบอกกอล์ฟว่าพี่อ้อยซื้อของมาให้
พี่อ้อยพูดกับกอล์ฟว่า ไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะ เห็นแล้วคิดถึงเลยซื้อมาให้
กอล์ฟก็ตอบว่า "ให้อะไรมากอล์ฟก็ชอบหมดแหละ"

กอล์ฟเป็นคนน่ารักจริงๆอ่ะ ใจดี รู้จักพูดนะ ชอบ

แล้วพี่อ้อยก็ถอย เพราะคนมาจากไหนไม่รู้
เราก็เลยไปยืนอยู่ไกลๆ

หลังจากนั้นเป็นชอตของเรา คือ ต้องขอบคุณเตยอ่ะ ที่ลากแล้วลากอีกให้ไปหาไมค์
ก็เดินเข้าไปนะ แต่ยังไม่ถึงหน้าไมค์ เตยก็ชี้ๆมา
ไมค์เลยเปิดม่านเพิ่มมาดูว่าชี้อะไร พอเห็นก็เลยบ๊ายบายให้
แล้วก็ยืนเอ๋อ คือ ไม่รู้จะพูดอะไร กำลังจะชมว่าผมหล่อดี
แต่ไมค์ก็ เอามือดึงเสื้อให้ดู
คือ มันเป็นเสื้อที่เราให้ตัวสีขาว คุณเธอดึงให้ดูประมาณว่า เสื้อไงๆ
เราก็พยักหน้า พูดว่า เห็นแล้ว เห็นแล้ว
เสียสติ...

จ้ะ...
น่ารัก

จำได้ด้วยเนาะว่าใครให้
มีการบอกด้วยเนาะ ว่าใส่อีกแล้วนะ

รักเลย...


ก็เห็นตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้วแหละ แต่จะให้ทักว่า นั่นแน่... ใส่อีกแล้ว มันก็ไม่ใช่นิสัยเรา
ดีใจแหละที่ชอบ ปลื้มใจแหละที่ใส่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาแสดงออก
พอมาทำแบบนี้แล้วมันเลยคิดว่า ชาตินี้ก็เลิกชอบไม่ได้หรอกเนี่ย


ความจริงพี่อ้อยห้ามไว้ว่าอย่าเอามาเขียนเลย ไม่อยากทำเหมือนอวด
แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่ามาตึกแล้วต้องได้อะไรดีๆ

ก็ขอแก้ไว้ ณ ตรงนี้เลยละกัน สำหรับคนที่มาอ่านเฉยๆ แล้วก็ออกไป
เราไม่ได้ว่าอะไรนะ อ่านแล้วไม่เมนท์ แต่กรุณาอ่านแล้วอย่าเอาไปนินทาลับหลัง
เพราะแบบว่า ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้ว เราก็วุ่นวายกับน้องน้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ถ้าใครรู้จักก็จะเข้าใจ ก็จะเห็นตลอดว่ายืนไกลๆจริงๆ

ไอ้ที่เล่าๆมาเนี่ย ก็ไม่ได้จะอวด แล้วก็ไม่ได้บอกว่าได้ดีกว่าคนอื่น
เพราะแบบคนที่ได้ดีกว่าเรามากๆ ก็มี
น้องก็คนๆนึงแหละ ใครไม่ทำตัวน่ารำคาญ น้องก็เห็นใจ
ใครเข้าหาตลอด เอานั่นเอานี่ตลอด น้องก็เฉย

ที่จะบอกคือ ที่ได้อะไรน่ารักๆกับเค้าบ้าง เพราะไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากน้อง
บอกตามตรง มีแต่ให้ตลอด
มันก็ไม่ใช่จะบอกว่า มีเงินซื้อนั่นซื้อนี่ให้หรอกนะ
ทำอย่างอื่นให้มันก็มี บางอย่างทำไปแล้วน้องไม่รู้ว่าทำก็มี

ไม่ได้บอกว่าตัวเองเลิศ เพราะไม่เคยคิดอย่างนั้น แต่จะบอกว่าทุ่มเท

ไปรอบางครั้งน้องก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่ก็ไป
ไม่จำเป็นต้องเข้าไปหา เพื่อให้เค้าเห็น หรือเพื่อให้ได้อะไร

อย่างเมื่อวันอาทิตย์ เข้าใจนะว่าทุกคนอยากจะเข้าหาน้อง
แต่แบบ ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวกันเหรอ ที่จะเบียด ไม่ยอมถอย
หรือ เอามือไปตีรถ แล้วก็วิ่งเกาะติดรถกันไป

คือ มันทั้งน่ากลัว แล้วก็อันตราย

เวลาเจ็บขึ้นมา คนนอกเค้าก็มาโทษกอล์ฟไมค์กัน
บางทีก็เหมาหมด ว่า เห็นมั้ย พวกบ้าดารา

เห็นอย่างนี้ แล้วก็ยิ่งเข้าใจว่ากอล์ฟไมค์ก็อยู่ในสถานะที่น่าลำบากใจ
จะให้ได้เข้าหาใกล้ชิด ก็ทำไม่ได้ เพราะคนประเภทน่าสะพรึงกลัวมันก็เยอะ
น่าสงสารมั้ย




โห... วันนี้เขียนไดซะยาว เหนื่อยเลย
เขียนทำไมก็ไม่รู้ แค่เบื่อ...

วันอาทิตย์นี่ ปวดท้องเมนส์ก็หงุดหงิดจะตายห่าอยู่แล้ว
ตอนยืนถ่ายวีดีโออยู่ ยังมีคนหน้าด้านมาแทรกๆอีก
คือ ยืนไกลซุมเยอะ ภาพมันก็สั่นอยู่แล้ว
อีคนนั้นแม่งก็ยังจะมาแทรกๆชนๆ
อยากจะด่ามาก ด่าให้ไปยืนที่อื่นเลย แต่ดันเป็นคนรู้จักอีก
แล้วก็กำลังดูน้องอยู่ ไม่อยากหาเรื่องให้มันหมดอารมณ์

จบงานแล้วก็ปวดหัว ปวดหลัง อารมณ์ไม่ดี
ขอโทษทุกคนที่ไปด้วยกันวันนั้น แต่แบบเก็บอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ




เฮ้อ... เหนื่อย
แต่ก็อยากเจอน้อง คิดถึง...

ฮอตฮิตของช่วงนี้
(ไม่ได้เรียงลำดับนะ ตามแต่จะนึกออก)

 

1.ซีรีส์เรื่อง LOST ที่ฉายช่อง 7 วันธรรมดาเวลา 3.15

ถัดจากหนุ่มน้อยสมอลวิลล์แล้วเนี่ยก็มีซีรีส์เรื่องนี้แหละที่ดูแล้วติด
เป็นเรื่องราวของคนกลุ่มนึงที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่บนเกาะเพราะเครื่องบินตก

การที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในสถานการณ์ที่บีบบังคับ
แล้วแต่ละคนก็มีอดีตอันหมองหม่น กับเหตุผลที่ถูกเกาะเรียกมาอย่างลึกลับ

ดูแล้วอืม... ให้ไปอยู่แบบนี้สงสัยตายคนแรกแหงๆ



2.http://storythai.com/user/geisha_by/

ครั้งแรกที่คลิกเข้าไปเพราะเห็นว่าไดเก่าของเค้าขึ้นอันดับ 1
อ่านแรกๆก็ อูย... ทำไมผู้หญิงสมัยนี้ถึงแรงกันได้ขนาดนี้น่ะ น่ากลัวจริงๆ
แต่ก็ชอบดูรูปเค้า น่ารักดี

หลังๆก็พออ่านไปหลายๆหน้าก็เริ่มรู้สึกว่า
บางครั้งคนเราก็ตัดสินที่ภายนอกไม่ได้

คนแต่งตัวโป๊มากๆ แต่งหน้าจัดมากๆ เที่ยวกลางคีนเก่งๆ
ก็ไม่ได้หมายความนิสัยจะต้องแย่

อีกอย่าง ก็ได้รู้ว่าจริงๆแล้ว คนในสังคมทุกวันนี้ มันหลากหลายแตกต่าง
เรารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในโลกที่แคบมาก คบหาพูดคุยกับคนน้อยๆ ไปมาแต่ที่เดิมๆ
กับประสบการณ์ชีวิตที่เรากับเค้าได้รับนี่คนละเรื่องเลยทีเดียว

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราอยากไปเป็นแบบเค้าหรอกนะ
ยังไง ให้ตาย เราก็ยังชอบชีวิตแบบที่เราเป็นอยู่ดี



3.59 Strawberry

ประมาณหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา กิน 59 strawberry ไป 4 ถ้วย
เมื่อไหร่จะเลิกโรคจิตกินไอติมแบบไม่ยั้งสักทีก็ไม่รู้ เหอๆ



4.Miss You

อันนี้จะเรียกว่าฮอตฮิตได้มั้ยเนี่ย 555

จะว่าไปพอไม่เจอหลายวันเข้า ความรู้สึกอยากเจอมันก็ลดลงนะ
ไปเจอวันอาทิตย์เลยก็ได้มั้งเนี่ย

แต่ถ้าอย่างนั้น อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้เอาน้ำส้มไปให้อ่ะสิเนี่ย แย่เลย...
แม่ถึงกับโทรมาบอกว่าที่บ้านมีส้ม เอาไปคั้นให้กอล์ฟไมค์สิ ไม่ต้องซื้อมา
แบบว่า แม่น่ารักมากอ่ะ







วันก่อนไปดูหนังเรื่อง Final Score
ต้องขอบคุณยุ่งที่เอาบัตรฟรีมาให้ หนังน่ารักดีนะ ชอบๆ
(แต่แอบบอกว่าถ้าเสียเงินคงไม่ได้ดูอ่ะ)

แล้วก็
สิ่งที่อยากทำมากๆในตอนนี้คือ อยากตัดผม แล้วทำผมสีดำ
แต่ว่า... ขืนทำตอนนี้ น้องมันต้องหาว่าเราเลียนแบบมันมากเกินไปแน่ๆ
(ถึงแม้จะเลียนแบบจริงๆก็เหอะ 555)

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...

 

มวลอากาศหนาวเข้าปกคลุมกรุงเทพอีกแล้วหรือนี่
คือ ถ้าอยู่ในตัวเมืองก็จะรู้สึกว่าเย็นสบายดีจัง
แต่พอมาอยู่บางนาแล้วแบบ เอ่อ...ลมจะแรงไปไหน ไม่อยากออกจากตึกเลย
อีกอย่างเมนส์มา อากาศหนาวแล้วมันปวดท้อง



วันเสาร์ไปหาน้องที่ตึก คนมหาศาลอีกเช่นเคย
เดี๋ยวนี้คนเยอะจัง
ความจริง ถ้าไม่รบกวนเสียงดัง แล้วก็เข้าไปรุมๆน้องมันก็คงดีอ่านะ
เพราะก็เข้าใจว่าทุกคนก็อยากมาเจอ อยากมาใกล้ชิดน้องกันทั้งนั้น
แต่แบบ ที่ตึกมันไม่ใช่งานน่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่เค้าไม่จำเป็นต้องมาเทคแคร์เรา
บางครั้งไปตึกแล้วน้องก็จะรีบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรมาก
บางคนก็กลับไปบ่นนั่นนี่ว่าน้องหยิ่ง
กับประเภทที่จ้องแต่จะถ่ายรูปให้ได้ ไม่รู้จักเกรงใจ ก็น่ารำคาญแทน

วันนั้นน้องเลิกเร็ว โชคดีที่กลับจากสยามทัน ไม่งั้นแห้วกิน
ไปถึงรอแป๊บเดียว น้องก็ออกมาแล้ว
คนไปรุมน้องตรงหน้าประตูทางออกกันเยอะมาก ถ่ายรูปกันแบบน้องก้มอยู่ยังเอากล้องเงยถ่าย
ไม่อยากจะบ่น แต่ทำแบบนั้นมันก็เกินไปรึเปล่า

เราก็เลยมายืนน้องตรงหน้าลิฟท์ พอไมค์เดินผ่านมาเลยขอจับมือ
ตอนแรกมีคนให้ป้อกกี้ เลยเกือบอด ก็ยืนแบบร้องฮือๆ ไมค์ก็คง เออๆ ป้าอย่าร้องไรงี้ เหอๆ

พอลงมาข้างล่าง ตรงข้างๆรถตู้ กอล์ฟก็เปิดกระจกมา คนก็เข้าไปถ่ายรูป
เราก็ทั้งผลักทั้งดันพี่อ้อยเข้าไป แล้วพี่อ้อยก็จับมือกอล์ฟถามว่าหายป่วยรึยัง
กอล์ฟก็ตอบว่าหายแล้ว

ส่วนคุณชายไมค์ไปนั่งอยู่เบาะหลัง พอรถออกคุณเธอถึงเปิดม่านออกมาบ๊ายบายให้

แล้วก็พากันลากเตยกับยุ่งวิ่งไปข้างหน้า เพราะข้างหลังมันออกไม่ได้
ตอนรถผ่านมา พี่กอล์ฟก็พูดอะไรซักอย่างแต่ฟังไม่ทัน
พี่อ้อยเลยตามไปตรงทางออก แล้วกอล์ฟก็เปิดกระจกมาพูดว่า "พรุ่งนี้เจอกัน ไปป่าว"
พี่อ้อยก็ตอบว่าไป

เสร็จ รถดันไปจอดที่ปั๊ม
เลยสั่งพี่อ้อยให้วิ่งไปเอาของที่จะให้กอล์ฟจากรถมา ซึ่งรถจอดอยู่ข้างหลัง วิ่งหน้าตั้งเลย
ก็ทันด้วยนะ วิ่งกลับมาอีกที กอล์ฟก็เปิดกระจกให้
เลยบอกกอล์ฟว่าพี่อ้อยซื้อของมาให้
พี่อ้อยพูดกับกอล์ฟว่า ไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะ เห็นแล้วคิดถึงเลยซื้อมาให้
กอล์ฟก็ตอบว่า "ให้อะไรมากอล์ฟก็ชอบหมดแหละ"

กอล์ฟเป็นคนน่ารักจริงๆอ่ะ ใจดี รู้จักพูดนะ ชอบ

แล้วพี่อ้อยก็ถอย เพราะคนมาจากไหนไม่รู้
เราก็เลยไปยืนอยู่ไกลๆ

หลังจากนั้นเป็นชอตของเรา คือ ต้องขอบคุณเตยอ่ะ ที่ลากแล้วลากอีกให้ไปหาไมค์
ก็เดินเข้าไปนะ แต่ยังไม่ถึงหน้าไมค์ เตยก็ชี้ๆมา
ไมค์เลยเปิดม่านเพิ่มมาดูว่าชี้อะไร พอเห็นก็เลยบ๊ายบายให้
แล้วก็ยืนเอ๋อ คือ ไม่รู้จะพูดอะไร กำลังจะชมว่าผมหล่อดี
แต่ไมค์ก็ เอามือดึงเสื้อให้ดู
คือ มันเป็นเสื้อที่เราให้ตัวสีขาว คุณเธอดึงให้ดูประมาณว่า เสื้อไงๆ
เราก็พยักหน้า พูดว่า เห็นแล้ว เห็นแล้ว
เสียสติ...

จ้ะ...
น่ารัก

จำได้ด้วยเนาะว่าใครให้
มีการบอกด้วยเนาะ ว่าใส่อีกแล้วนะ

รักเลย...


ก็เห็นตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้วแหละ แต่จะให้ทักว่า นั่นแน่... ใส่อีกแล้ว มันก็ไม่ใช่นิสัยเรา
ดีใจแหละที่ชอบ ปลื้มใจแหละที่ใส่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาแสดงออก
พอมาทำแบบนี้แล้วมันเลยคิดว่า ชาตินี้ก็เลิกชอบไม่ได้หรอกเนี่ย


ความจริงพี่อ้อยห้ามไว้ว่าอย่าเอามาเขียนเลย ไม่อยากทำเหมือนอวด
แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่ามาตึกแล้วต้องได้อะไรดีๆ

ก็ขอแก้ไว้ ณ ตรงนี้เลยละกัน สำหรับคนที่มาอ่านเฉยๆ แล้วก็ออกไป
เราไม่ได้ว่าอะไรนะ อ่านแล้วไม่เมนท์ แต่กรุณาอ่านแล้วอย่าเอาไปนินทาลับหลัง
เพราะแบบว่า ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้ว เราก็วุ่นวายกับน้องน้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ถ้าใครรู้จักก็จะเข้าใจ ก็จะเห็นตลอดว่ายืนไกลๆจริงๆ

ไอ้ที่เล่าๆมาเนี่ย ก็ไม่ได้จะอวด แล้วก็ไม่ได้บอกว่าได้ดีกว่าคนอื่น
เพราะแบบคนที่ได้ดีกว่าเรามากๆ ก็มี
น้องก็คนๆนึงแหละ ใครไม่ทำตัวน่ารำคาญ น้องก็เห็นใจ
ใครเข้าหาตลอด เอานั่นเอานี่ตลอด น้องก็เฉย

ที่จะบอกคือ ที่ได้อะไรน่ารักๆกับเค้าบ้าง เพราะไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากน้อง
บอกตามตรง มีแต่ให้ตลอด
มันก็ไม่ใช่จะบอกว่า มีเงินซื้อนั่นซื้อนี่ให้หรอกนะ
ทำอย่างอื่นให้มันก็มี บางอย่างทำไปแล้วน้องไม่รู้ว่าทำก็มี

ไม่ได้บอกว่าตัวเองเลิศ เพราะไม่เคยคิดอย่างนั้น แต่จะบอกว่าทุ่มเท

ไปรอบางครั้งน้องก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่ก็ไป
ไม่จำเป็นต้องเข้าไปหา เพื่อให้เค้าเห็น หรือเพื่อให้ได้อะไร

อย่างเมื่อวันอาทิตย์ เข้าใจนะว่าทุกคนอยากจะเข้าหาน้อง
แต่แบบ ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวกันเหรอ ที่จะเบียด ไม่ยอมถอย
หรือ เอามือไปตีรถ แล้วก็วิ่งเกาะติดรถกันไป

คือ มันทั้งน่ากลัว แล้วก็อันตราย

เวลาเจ็บขึ้นมา คนนอกเค้าก็มาโทษกอล์ฟไมค์กัน
บางทีก็เหมาหมด ว่า เห็นมั้ย พวกบ้าดารา

เห็นอย่างนี้ แล้วก็ยิ่งเข้าใจว่ากอล์ฟไมค์ก็อยู่ในสถานะที่น่าลำบากใจ
จะให้ได้เข้าหาใกล้ชิด ก็ทำไม่ได้ เพราะคนประเภทน่าสะพรึงกลัวมันก็เยอะ
น่าสงสารมั้ย




โห... วันนี้เขียนไดซะยาว เหนื่อยเลย
เขียนทำไมก็ไม่รู้ แค่เบื่อ...

วันอาทิตย์นี่ ปวดท้องเมนส์ก็หงุดหงิดจะตายห่าอยู่แล้ว
ตอนยืนถ่ายวีดีโออยู่ ยังมีคนหน้าด้านมาแทรกๆอีก
คือ ยืนไกลซุมเยอะ ภาพมันก็สั่นอยู่แล้ว
อีคนนั้นแม่งก็ยังจะมาแทรกๆชนๆ
อยากจะด่ามาก ด่าให้ไปยืนที่อื่นเลย แต่ดันเป็นคนรู้จักอีก
แล้วก็กำลังดูน้องอยู่ ไม่อยากหาเรื่องให้มันหมดอารมณ์

จบงานแล้วก็ปวดหัว ปวดหลัง อารมณ์ไม่ดี
ขอโทษทุกคนที่ไปด้วยกันวันนั้น แต่แบบเก็บอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ




เฮ้อ... เหนื่อย
แต่ก็อยากเจอน้อง คิดถึง...

ฮอตฮิตของช่วงนี้
(ไม่ได้เรียงลำดับนะ ตามแต่จะนึกออก)

 

1.ซีรีส์เรื่อง LOST ที่ฉายช่อง 7 วันธรรมดาเวลา 3.15

ถัดจากหนุ่มน้อยสมอลวิลล์แล้วเนี่ยก็มีซีรีส์เรื่องนี้แหละที่ดูแล้วติด
เป็นเรื่องราวของคนกลุ่มนึงที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่บนเกาะเพราะเครื่องบินตก

การที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในสถานการณ์ที่บีบบังคับ
แล้วแต่ละคนก็มีอดีตอันหมองหม่น กับเหตุผลที่ถูกเกาะเรียกมาอย่างลึกลับ

ดูแล้วอืม... ให้ไปอยู่แบบนี้สงสัยตายคนแรกแหงๆ



2.http://storythai.com/user/geisha_by/

ครั้งแรกที่คลิกเข้าไปเพราะเห็นว่าไดเก่าของเค้าขึ้นอันดับ 1
อ่านแรกๆก็ อูย... ทำไมผู้หญิงสมัยนี้ถึงแรงกันได้ขนาดนี้น่ะ น่ากลัวจริงๆ
แต่ก็ชอบดูรูปเค้า น่ารักดี

หลังๆก็พออ่านไปหลายๆหน้าก็เริ่มรู้สึกว่า
บางครั้งคนเราก็ตัดสินที่ภายนอกไม่ได้

คนแต่งตัวโป๊มากๆ แต่งหน้าจัดมากๆ เที่ยวกลางคีนเก่งๆ
ก็ไม่ได้หมายความนิสัยจะต้องแย่

อีกอย่าง ก็ได้รู้ว่าจริงๆแล้ว คนในสังคมทุกวันนี้ มันหลากหลายแตกต่าง
เรารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในโลกที่แคบมาก คบหาพูดคุยกับคนน้อยๆ ไปมาแต่ที่เดิมๆ
กับประสบการณ์ชีวิตที่เรากับเค้าได้รับนี่คนละเรื่องเลยทีเดียว

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราอยากไปเป็นแบบเค้าหรอกนะ
ยังไง ให้ตาย เราก็ยังชอบชีวิตแบบที่เราเป็นอยู่ดี



3.59 Strawberry

ประมาณหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา กิน 59 strawberry ไป 4 ถ้วย
เมื่อไหร่จะเลิกโรคจิตกินไอติมแบบไม่ยั้งสักทีก็ไม่รู้ เหอๆ



4.Miss You

อันนี้จะเรียกว่าฮอตฮิตได้มั้ยเนี่ย 555

จะว่าไปพอไม่เจอหลายวันเข้า ความรู้สึกอยากเจอมันก็ลดลงนะ
ไปเจอวันอาทิตย์เลยก็ได้มั้งเนี่ย

แต่ถ้าอย่างนั้น อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้เอาน้ำส้มไปให้อ่ะสิเนี่ย แย่เลย...
แม่ถึงกับโทรมาบอกว่าที่บ้านมีส้ม เอาไปคั้นให้กอล์ฟไมค์สิ ไม่ต้องซื้อมา
แบบว่า แม่น่ารักมากอ่ะ







วันก่อนไปดูหนังเรื่อง Final Score
ต้องขอบคุณยุ่งที่เอาบัตรฟรีมาให้ หนังน่ารักดีนะ ชอบๆ
(แต่แอบบอกว่าถ้าเสียเงินคงไม่ได้ดูอ่ะ)

แล้วก็
สิ่งที่อยากทำมากๆในตอนนี้คือ อยากตัดผม แล้วทำผมสีดำ
แต่ว่า... ขืนทำตอนนี้ น้องมันต้องหาว่าเราเลียนแบบมันมากเกินไปแน่ๆ
(ถึงแม้จะเลียนแบบจริงๆก็เหอะ 555)

 

วันอาทิตย์ทรหดมากเลย ไปสยามตั้งแต่เที่ยงยันสามทุ่ม ตอนจ่ายค่าที่จอดรถก็น้ำตาอาบแก้มทีเดียว

ไปร่วมงานมีทติ้งของ GM*Z ซึ่งแบบว่าก็ไม่ได้ช่วยอะไรเค้าเล้ยยยย... 555
ตลกตอนที่เค้าถามคำถามน้อง อยากจะบอกว่าข้ออื่นก็ไม่รู้หรอก
แต่พอถามเรื่องคอนไดโบเคนที่ญี่ปุ่น ว่ามีกี่รอบ ก็เผลอยกมือแบบลืมตัว
แบงก์กับหมูถึงกับหันมาบอกว่า แกไม่ต้องเลย... ขออภัย แบบรู้แล้วอยากมีส่วนร่วมอ่ะ

ไม่รู้จักใครเท่าไหร่เลย แต่ก็รู้สึกว่า คนที่อุตส่าห์มาร่วมงานก็น่ารักๆกันทั้งนั้น
รักกอล์ฟไมค์เหมือนๆกันทั้งนั้น ดีอ่ะ...

ว่าไปชอบตอนที่เปิดคลิป ชอตที่มีกอล์ฟไมค์มาขอบคุณ GM*Z
ตอนกอล์ฟพูด คือ ทุกคนก็ตั้งใจฟังกันมาก เพราะกอล์ฟพูดเสียงเบา แล้วกอล์ฟก็เขินๆ
แต่พอไมค์ออกมาปุ๊บ ทุกคนกรี๊ด เสียงดังมาก เพราะไมค์หล่อ 555

นอกเรื่องนิดนึง เราว่างานนี้หลายคนมาเพื่อมาเจอพี่แบงกี้นะคะ
ถ่ายรูปคู่กันหย่าย... แถมตอนจับฉลาก ทั้งคนจับได้ของแบงก์ ทั้งคนที่แบงก์จับได้
แอบกรี๊ดกันประหนึ่งว่าได้ของจากกอล์ฟไมค์เลยทีเดียว
ฮาอ่ะ... แบงก์แบบว่าเป็นสุดหล่อขวัญใจมากๆ 555
(แบงก์บอกเจอคราวหน้าแกตายแน่...)

 

 

เมื่อวานโดดเรียน พี่อ้อยก็โดดงาน แบบว่า ง่วงจัดตอนเช้าไม่ยอมตื่น
เลยไปกินๆเที่ยวๆกัน ไปกินราเมงกับเค้กที่ทองหล่อ

ต่อด้วยกลับมาดูตำนานสมเด็จพระนเรศวรที่พารากอน แล้วยังกินสเวนเซ่นอีกตอนสี่ทุ่ม
กลับมาบ้านนอนทรมานมาก อิ่มเกิน

ดูหนังเรื่องนี้ อย่างแรกเลยก็คือรู้สึกว่า หนังพยายามจะสื่อให้เห็นว่า
กษัตริย์พม่า บุเรงนอง ไม่ใช่คนไม่ดี ไม่ใช่คนเลวโฉดชั่วมาตีเมืองอโยธยาเลย
ดูแล้วออกแนวหลงชอบบุเรงนอง เหอๆ
เราว่าคนที่จะสามารถปกครองบ้านเมืองให้รุ่งเรืองได้ ก็คงมีบุญบารมีมากทีเดียว
ดังนั้น บุเรงนองก็คงเป็นคนดีคนนึงน่ะแหละ

อีกอย่างนึงรู้สึกว่าหนังไทย จริงๆแล้วก็สุดยอดไปเลย
ลองถ้ามีเงินทุนสนับสนุนแล้วล่ะก็ จะสร้างอะไรขึ้นมาตามใจชอบก็ได้
อยากจะให้มีพลอต sci-fi กับทีมงานทำหนังแนวนี้ดีๆซักกลุ่ม
ทำหนังให้กอล์ฟไมค์ซักเรื่อง 555

อยากให้น้องเล่นหนังน่ะ เอาแบบไฮโซ อยากเห็นมากๆ
เอาเป็น sci-fi แต่งตัวแฟนตาซีหล่อเว่อร์ๆ ฉากอลังการ
บทไม่ต้องเยอะ มาเท่กินใจอย่างเดียวก็ได้
โอ้...อยากเห็น ชั้นต้องรออีกนานเท่าไหร่หนอ

 

 

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...

 

มวลอากาศหนาวเข้าปกคลุมกรุงเทพอีกแล้วหรือนี่
คือ ถ้าอยู่ในตัวเมืองก็จะรู้สึกว่าเย็นสบายดีจัง
แต่พอมาอยู่บางนาแล้วแบบ เอ่อ...ลมจะแรงไปไหน ไม่อยากออกจากตึกเลย
อีกอย่างเมนส์มา อากาศหนาวแล้วมันปวดท้อง



วันเสาร์ไปหาน้องที่ตึก คนมหาศาลอีกเช่นเคย
เดี๋ยวนี้คนเยอะจัง
ความจริง ถ้าไม่รบกวนเสียงดัง แล้วก็เข้าไปรุมๆน้องมันก็คงดีอ่านะ
เพราะก็เข้าใจว่าทุกคนก็อยากมาเจอ อยากมาใกล้ชิดน้องกันทั้งนั้น
แต่แบบ ที่ตึกมันไม่ใช่งานน่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่เค้าไม่จำเป็นต้องมาเทคแคร์เรา
บางครั้งไปตึกแล้วน้องก็จะรีบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรมาก
บางคนก็กลับไปบ่นนั่นนี่ว่าน้องหยิ่ง
กับประเภทที่จ้องแต่จะถ่ายรูปให้ได้ ไม่รู้จักเกรงใจ ก็น่ารำคาญแทน

วันนั้นน้องเลิกเร็ว โชคดีที่กลับจากสยามทัน ไม่งั้นแห้วกิน
ไปถึงรอแป๊บเดียว น้องก็ออกมาแล้ว
คนไปรุมน้องตรงหน้าประตูทางออกกันเยอะมาก ถ่ายรูปกันแบบน้องก้มอยู่ยังเอากล้องเงยถ่าย
ไม่อยากจะบ่น แต่ทำแบบนั้นมันก็เกินไปรึเปล่า

เราก็เลยมายืนน้องตรงหน้าลิฟท์ พอไมค์เดินผ่านมาเลยขอจับมือ
ตอนแรกมีคนให้ป้อกกี้ เลยเกือบอด ก็ยืนแบบร้องฮือๆ ไมค์ก็คง เออๆ ป้าอย่าร้องไรงี้ เหอๆ

พอลงมาข้างล่าง ตรงข้างๆรถตู้ กอล์ฟก็เปิดกระจกมา คนก็เข้าไปถ่ายรูป
เราก็ทั้งผลักทั้งดันพี่อ้อยเข้าไป แล้วพี่อ้อยก็จับมือกอล์ฟถามว่าหายป่วยรึยัง
กอล์ฟก็ตอบว่าหายแล้ว

ส่วนคุณชายไมค์ไปนั่งอยู่เบาะหลัง พอรถออกคุณเธอถึงเปิดม่านออกมาบ๊ายบายให้

แล้วก็พากันลากเตยกับยุ่งวิ่งไปข้างหน้า เพราะข้างหลังมันออกไม่ได้
ตอนรถผ่านมา พี่กอล์ฟก็พูดอะไรซักอย่างแต่ฟังไม่ทัน
พี่อ้อยเลยตามไปตรงทางออก แล้วกอล์ฟก็เปิดกระจกมาพูดว่า "พรุ่งนี้เจอกัน ไปป่าว"
พี่อ้อยก็ตอบว่าไป

เสร็จ รถดันไปจอดที่ปั๊ม
เลยสั่งพี่อ้อยให้วิ่งไปเอาของที่จะให้กอล์ฟจากรถมา ซึ่งรถจอดอยู่ข้างหลัง วิ่งหน้าตั้งเลย
ก็ทันด้วยนะ วิ่งกลับมาอีกที กอล์ฟก็เปิดกระจกให้
เลยบอกกอล์ฟว่าพี่อ้อยซื้อของมาให้
พี่อ้อยพูดกับกอล์ฟว่า ไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะ เห็นแล้วคิดถึงเลยซื้อมาให้
กอล์ฟก็ตอบว่า "ให้อะไรมากอล์ฟก็ชอบหมดแหละ"

กอล์ฟเป็นคนน่ารักจริงๆอ่ะ ใจดี รู้จักพูดนะ ชอบ

แล้วพี่อ้อยก็ถอย เพราะคนมาจากไหนไม่รู้
เราก็เลยไปยืนอยู่ไกลๆ

หลังจากนั้นเป็นชอตของเรา คือ ต้องขอบคุณเตยอ่ะ ที่ลากแล้วลากอีกให้ไปหาไมค์
ก็เดินเข้าไปนะ แต่ยังไม่ถึงหน้าไมค์ เตยก็ชี้ๆมา
ไมค์เลยเปิดม่านเพิ่มมาดูว่าชี้อะไร พอเห็นก็เลยบ๊ายบายให้
แล้วก็ยืนเอ๋อ คือ ไม่รู้จะพูดอะไร กำลังจะชมว่าผมหล่อดี
แต่ไมค์ก็ เอามือดึงเสื้อให้ดู
คือ มันเป็นเสื้อที่เราให้ตัวสีขาว คุณเธอดึงให้ดูประมาณว่า เสื้อไงๆ
เราก็พยักหน้า พูดว่า เห็นแล้ว เห็นแล้ว
เสียสติ...

จ้ะ...
น่ารัก

จำได้ด้วยเนาะว่าใครให้
มีการบอกด้วยเนาะ ว่าใส่อีกแล้วนะ

รักเลย...


ก็เห็นตั้งแต่อยู่ข้างบนแล้วแหละ แต่จะให้ทักว่า นั่นแน่... ใส่อีกแล้ว มันก็ไม่ใช่นิสัยเรา
ดีใจแหละที่ชอบ ปลื้มใจแหละที่ใส่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาแสดงออก
พอมาทำแบบนี้แล้วมันเลยคิดว่า ชาตินี้ก็เลิกชอบไม่ได้หรอกเนี่ย


ความจริงพี่อ้อยห้ามไว้ว่าอย่าเอามาเขียนเลย ไม่อยากทำเหมือนอวด
แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่ามาตึกแล้วต้องได้อะไรดีๆ

ก็ขอแก้ไว้ ณ ตรงนี้เลยละกัน สำหรับคนที่มาอ่านเฉยๆ แล้วก็ออกไป
เราไม่ได้ว่าอะไรนะ อ่านแล้วไม่เมนท์ แต่กรุณาอ่านแล้วอย่าเอาไปนินทาลับหลัง
เพราะแบบว่า ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้ว เราก็วุ่นวายกับน้องน้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ถ้าใครรู้จักก็จะเข้าใจ ก็จะเห็นตลอดว่ายืนไกลๆจริงๆ

ไอ้ที่เล่าๆมาเนี่ย ก็ไม่ได้จะอวด แล้วก็ไม่ได้บอกว่าได้ดีกว่าคนอื่น
เพราะแบบคนที่ได้ดีกว่าเรามากๆ ก็มี
น้องก็คนๆนึงแหละ ใครไม่ทำตัวน่ารำคาญ น้องก็เห็นใจ
ใครเข้าหาตลอด เอานั่นเอานี่ตลอด น้องก็เฉย

ที่จะบอกคือ ที่ได้อะไรน่ารักๆกับเค้าบ้าง เพราะไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากน้อง
บอกตามตรง มีแต่ให้ตลอด
มันก็ไม่ใช่จะบอกว่า มีเงินซื้อนั่นซื้อนี่ให้หรอกนะ
ทำอย่างอื่นให้มันก็มี บางอย่างทำไปแล้วน้องไม่รู้ว่าทำก็มี

ไม่ได้บอกว่าตัวเองเลิศ เพราะไม่เคยคิดอย่างนั้น แต่จะบอกว่าทุ่มเท

ไปรอบางครั้งน้องก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่ก็ไป
ไม่จำเป็นต้องเข้าไปหา เพื่อให้เค้าเห็น หรือเพื่อให้ได้อะไร

อย่างเมื่อวันอาทิตย์ เข้าใจนะว่าทุกคนอยากจะเข้าหาน้อง
แต่แบบ ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวกันเหรอ ที่จะเบียด ไม่ยอมถอย
หรือ เอามือไปตีรถ แล้วก็วิ่งเกาะติดรถกันไป

คือ มันทั้งน่ากลัว แล้วก็อันตราย

เวลาเจ็บขึ้นมา คนนอกเค้าก็มาโทษกอล์ฟไมค์กัน
บางทีก็เหมาหมด ว่า เห็นมั้ย พวกบ้าดารา

เห็นอย่างนี้ แล้วก็ยิ่งเข้าใจว่ากอล์ฟไมค์ก็อยู่ในสถานะที่น่าลำบากใจ
จะให้ได้เข้าหาใกล้ชิด ก็ทำไม่ได้ เพราะคนประเภทน่าสะพรึงกลัวมันก็เยอะ
น่าสงสารมั้ย




โห... วันนี้เขียนไดซะยาว เหนื่อยเลย
เขียนทำไมก็ไม่รู้ แค่เบื่อ...

วันอาทิตย์นี่ ปวดท้องเมนส์ก็หงุดหงิดจะตายห่าอยู่แล้ว
ตอนยืนถ่ายวีดีโออยู่ ยังมีคนหน้าด้านมาแทรกๆอีก
คือ ยืนไกลซุมเยอะ ภาพมันก็สั่นอยู่แล้ว
อีคนนั้นแม่งก็ยังจะมาแทรกๆชนๆ
อยากจะด่ามาก ด่าให้ไปยืนที่อื่นเลย แต่ดันเป็นคนรู้จักอีก
แล้วก็กำลังดูน้องอยู่ ไม่อยากหาเรื่องให้มันหมดอารมณ์

จบงานแล้วก็ปวดหัว ปวดหลัง อารมณ์ไม่ดี
ขอโทษทุกคนที่ไปด้วยกันวันนั้น แต่แบบเก็บอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ




เฮ้อ... เหนื่อย
แต่ก็อยากเจอน้อง คิดถึง...

ฮอตฮิตของช่วงนี้
(ไม่ได้เรียงลำดับนะ ตามแต่จะนึกออก)

 

1.ซีรีส์เรื่อง LOST ที่ฉายช่อง 7 วันธรรมดาเวลา 3.15

ถัดจากหนุ่มน้อยสมอลวิลล์แล้วเนี่ยก็มีซีรีส์เรื่องนี้แหละที่ดูแล้วติด
เป็นเรื่องราวของคนกลุ่มนึงที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่บนเกาะเพราะเครื่องบินตก

การที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในสถานการณ์ที่บีบบังคับ
แล้วแต่ละคนก็มีอดีตอันหมองหม่น กับเหตุผลที่ถูกเกาะเรียกมาอย่างลึกลับ

ดูแล้วอืม... ให้ไปอยู่แบบนี้สงสัยตายคนแรกแหงๆ



2.http://storythai.com/user/geisha_by/

ครั้งแรกที่คลิกเข้าไปเพราะเห็นว่าไดเก่าของเค้าขึ้นอันดับ 1
อ่านแรกๆก็ อูย... ทำไมผู้หญิงสมัยนี้ถึงแรงกันได้ขนาดนี้น่ะ น่ากลัวจริงๆ
แต่ก็ชอบดูรูปเค้า น่ารักดี

หลังๆก็พออ่านไปหลายๆหน้าก็เริ่มรู้สึกว่า
บางครั้งคนเราก็ตัดสินที่ภายนอกไม่ได้

คนแต่งตัวโป๊มากๆ แต่งหน้าจัดมากๆ เที่ยวกลางคีนเก่งๆ
ก็ไม่ได้หมายความนิสัยจะต้องแย่

อีกอย่าง ก็ได้รู้ว่าจริงๆแล้ว คนในสังคมทุกวันนี้ มันหลากหลายแตกต่าง
เรารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในโลกที่แคบมาก คบหาพูดคุยกับคนน้อยๆ ไปมาแต่ที่เดิมๆ
กับประสบการณ์ชีวิตที่เรากับเค้าได้รับนี่คนละเรื่องเลยทีเดียว

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราอยากไปเป็นแบบเค้าหรอกนะ
ยังไง ให้ตาย เราก็ยังชอบชีวิตแบบที่เราเป็นอยู่ดี



3.59 Strawberry

ประมาณหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา กิน 59 strawberry ไป 4 ถ้วย
เมื่อไหร่จะเลิกโรคจิตกินไอติมแบบไม่ยั้งสักทีก็ไม่รู้ เหอๆ



4.Miss You

อันนี้จะเรียกว่าฮอตฮิตได้มั้ยเนี่ย 555

จะว่าไปพอไม่เจอหลายวันเข้า ความรู้สึกอยากเจอมันก็ลดลงนะ
ไปเจอวันอาทิตย์เลยก็ได้มั้งเนี่ย

แต่ถ้าอย่างนั้น อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้เอาน้ำส้มไปให้อ่ะสิเนี่ย แย่เลย...
แม่ถึงกับโทรมาบอกว่าที่บ้านมีส้ม เอาไปคั้นให้กอล์ฟไมค์สิ ไม่ต้องซื้อมา
แบบว่า แม่น่ารักมากอ่ะ







วันก่อนไปดูหนังเรื่อง Final Score
ต้องขอบคุณยุ่งที่เอาบัตรฟรีมาให้ หนังน่ารักดีนะ ชอบๆ
(แต่แอบบอกว่าถ้าเสียเงินคงไม่ได้ดูอ่ะ)

แล้วก็
สิ่งที่อยากทำมากๆในตอนนี้คือ อยากตัดผม แล้วทำผมสีดำ
แต่ว่า... ขืนทำตอนนี้ น้องมันต้องหาว่าเราเลียนแบบมันมากเกินไปแน่ๆ
(ถึงแม้จะเลียนแบบจริงๆก็เหอะ 555)

 

วันอาทิตย์ทรหดมากเลย ไปสยามตั้งแต่เที่ยงยันสามทุ่ม ตอนจ่ายค่าที่จอดรถก็น้ำตาอาบแก้มทีเดียว

ไปร่วมงานมีทติ้งของ GM*Z ซึ่งแบบว่าก็ไม่ได้ช่วยอะไรเค้าเล้ยยยย... 555
ตลกตอนที่เค้าถามคำถามน้อง อยากจะบอกว่าข้ออื่นก็ไม่รู้หรอก
แต่พอถามเรื่องคอนไดโบเคนที่ญี่ปุ่น ว่ามีกี่รอบ ก็เผลอยกมือแบบลืมตัว
แบงก์กับหมูถึงกับหันมาบอกว่า แกไม่ต้องเลย... ขออภัย แบบรู้แล้วอยากมีส่วนร่วมอ่ะ

ไม่รู้จักใครเท่าไหร่เลย แต่ก็รู้สึกว่า คนที่อุตส่าห์มาร่วมงานก็น่ารักๆกันทั้งนั้น
รักกอล์ฟไมค์เหมือนๆกันทั้งนั้น ดีอ่ะ...

ว่าไปชอบตอนที่เปิดคลิป ชอตที่มีกอล์ฟไมค์มาขอบคุณ GM*Z
ตอนกอล์ฟพูด คือ ทุกคนก็ตั้งใจฟังกันมาก เพราะกอล์ฟพูดเสียงเบา แล้วกอล์ฟก็เขินๆ
แต่พอไมค์ออกมาปุ๊บ ทุกคนกรี๊ด เสียงดังมาก เพราะไมค์หล่อ 555

นอกเรื่องนิดนึง เราว่างานนี้หลายคนมาเพื่อมาเจอพี่แบงกี้นะคะ
ถ่ายรูปคู่กันหย่าย... แถมตอนจับฉลาก ทั้งคนจับได้ของแบงก์ ทั้งคนที่แบงก์จับได้
แอบกรี๊ดกันประหนึ่งว่าได้ของจากกอล์ฟไมค์เลยทีเดียว
ฮาอ่ะ... แบงก์แบบว่าเป็นสุดหล่อขวัญใจมากๆ 555
(แบงก์บอกเจอคราวหน้าแกตายแน่...)

 

 

เมื่อวานโดดเรียน พี่อ้อยก็โดดงาน แบบว่า ง่วงจัดตอนเช้าไม่ยอมตื่น
เลยไปกินๆเที่ยวๆกัน ไปกินราเมงกับเค้กที่ทองหล่อ

ต่อด้วยกลับมาดูตำนานสมเด็จพระนเรศวรที่พารากอน แล้วยังกินสเวนเซ่นอีกตอนสี่ทุ่ม
กลับมาบ้านนอนทรมานมาก อิ่มเกิน

ดูหนังเรื่องนี้ อย่างแรกเลยก็คือรู้สึกว่า หนังพยายามจะสื่อให้เห็นว่า
กษัตริย์พม่า บุเรงนอง ไม่ใช่คนไม่ดี ไม่ใช่คนเลวโฉดชั่วมาตีเมืองอโยธยาเลย
ดูแล้วออกแนวหลงชอบบุเรงนอง เหอๆ
เราว่าคนที่จะสามารถปกครองบ้านเมืองให้รุ่งเรืองได้ ก็คงมีบุญบารมีมากทีเดียว
ดังนั้น บุเรงนองก็คงเป็นคนดีคนนึงน่ะแหละ

อีกอย่างนึงรู้สึกว่าหนังไทย จริงๆแล้วก็สุดยอดไปเลย
ลองถ้ามีเงินทุนสนับสนุนแล้วล่ะก็ จะสร้างอะไรขึ้นมาตามใจชอบก็ได้
อยากจะให้มีพลอต sci-fi กับทีมงานทำหนังแนวนี้ดีๆซักกลุ่ม
ทำหนังให้กอล์ฟไมค์ซักเรื่อง 555

อยากให้น้องเล่นหนังน่ะ เอาแบบไฮโซ อยากเห็นมากๆ
เอาเป็น sci-fi แต่งตัวแฟนตาซีหล่อเว่อร์ๆ ฉากอลังการ
บทไม่ต้องเยอะ มาเท่กินใจอย่างเดียวก็ได้
โอ้...อยากเห็น ชั้นต้องรออีกนานเท่าไหร่หนอ

 

 

อืม... เคยเป็นพวกปากกล้าในได แบบไม่พอใจใครด่าหมด
แต่ก็ด่าแบบมีเหตุผลนะ

ช่วงนี้ก็มีเรื่องอยากด่าคน แต่มันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เลยเก็บไว้ในใจดีกว่า
พูดไปไม่ได้เสียที่ตัวเอง เดี๋ยวไปเสียคนอื่นแทน

วันนี้มาพูดถึงข้อดีข้อเสียหลักๆของตัวเองกันดีกว่า

ข้อเสียของเราที่รู้สึกว่าอยากเปลี่ยน
คือ ไม่รู้จักยืดหยุ่น
เป็นคนประเภทคำไหนคำนั้นมากๆ ถ้าใครรับปากอะไรแล้วทำไม่ได้จะโมโหอย่างรุนแรง
ถึงบางครั้งจะเป็นเรื่องจำเป็นนะ แต่เราก็จะไม่ยอม
จนกว่าจะมีข้อแลกเปลี่ยนที่พอหยวนได้ ไม่งั้นก็ไม่ยอมเลิกรา

หรือจะเรียกอีกอย่างว่า เอาแต่ใจตัวเองก็ได้มั้ง


ส่วนข้อดีเนี่ย คงจะเป็นความตรงไปตรงมา
คิดยังไงก็แสดงออกแล้วก็พูดแบบนั้น

แคร์เฉพาะคนที่แคร์เรา ใครที่มองไม่เห็นค่าของเราก็ไม่เสียใจเลยซักนิดที่จะลืมคนนั้นทิ้งไปซะ
((ว่าแต่ ทุกวันนี้ทำไมยังทนชอบกอล์ฟไมค์ได้อยู่วะ))

แต่ว่านะ... มันจะเป็นข้อเสียรึเปล่า
เพราะทะเลาะกับคนอื่นด้วยนิสัยแบบนี้ ไม่รู้กี่ครั้งกี่หนละ
บวกกับความไม่ยอม ทุกอย่างต้องแฟร์ๆเท่านั้น
เล่นเอาคนเลิกคบไปหลายคนเลย

ไหนๆก็วันละสองบาท


เมื่อวานเอาน้ำส้มไปให้น้อง อยากให้มากขนาดที่ไม่มีรถก็ยังยอมไปตลาด
ลงรถจากมหาลัยแล้วก็เดินเข้าไปในตลาด แบกส้ม 6 โลไปขึ้นแท๊กซี่
ช่วงนี้มือถลอก พอมาเจอน้ำส้มเลยเลือดซิบ เหอๆ

ตอนให้ไมค์ ไมค์ก็ยิ้มเฉยๆ แต่ตอนให้กอล์ฟ กอล์ฟน่ารักมาก
กอล์ฟพูด "ขอบคุณค้าบ..." แล้วก็ยิ้มๆ เสร็จมองน้ำส้มในมือ แล้วก็พูด "น้ำส้ม (...)"
แบบว่า กรี๊ดกอล์ฟไปเลย


แต่ที่กรี๊ดมากกว่าคือ โปเตโต้
เมื่อวานเข้ามาทั้งวง แม่ง โคตรน่ารัก ทั้งวง
ไม่ไหวนะ

ก็นั่งอยู่ตรงหน้าลิฟท์ ผ่านมา 4 คน หันมายิ้มแล้วก้มหัวให้ทุกคนเลยอ่ะ
ตอนพี่ปั๊บกำลังจะลงลิฟท์ ก็หันมาถามว่า มารอใครเหรอ เห็นนั่งตั้งนานแล้ว
ก็ไม่กล้าตอบว่ามารอกอล์ฟไมค์ แต่หมูตอบไปว่า กำลังจะเปลี่ยนมารอโปเดโต้ 555
พี่ปั๊บก็ขำ แล้วเรากับพี่อ้อยก็บอกหมูว่าให้ถ่ายรุปดิ
ตอนแรกไม่กล้า แต่พี่ปั๊บ แบบ ถ่ายได้ครับ ถ่ายเลย แล้วไปยืนตรงไฟสว่างๆให้อ่ะ
ถ่ายเสร็จยังหันมายกมือไหว้อีก คือ เฮ้ย... เราอ่ะต้องขอบคุณเค้ามากกว่ารึเปล่า

ตอนขึ้นมาอีกรอบถ่ายรูปกับคนอื่นก็ยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้อีกรอบ
คือ โอย...พี่ปั๊บแม่ง จะเท่ไปไหน

จะว่าไป รอน้องมาเกือบปี ไม่เคยได้น่ารักเท่านี้เลยนะ
แต่ก็นั่นแหละ
ปักใจรักมันไปแล้ว ต้องทำใจ


กลับไปรอมันเหมือนเดิม รอยัน 5 ทุ่ม แล้วน้องก็เดินขึ้นบันไดหนีไฟ
ลงมาอีกรอบเลยเอาแผ่นรายการให้ บอกว่าในนี้มียามะพี
ไมค์ก็ อ่อ..ยามะพี แล้วอ่านตรงหน้าแผ่น เดินลงบันไดไปอ่านไป

น้องว่างมากเมื่อวาน ไม่มีใครเลย แต่ก็ไม่กล้าขอถ่ายรูป
ไปขอเอาวินาทีสุดท้ายตอนไมค์เข้าไปยืนในลิฟท์แล้ว
กล้องมือถือของหมูดันดับ กดไม่ติด ก็หมุนบิดไปบิดมา
อยู่ดีๆมือถือดันร้องซะเสียงดัง "ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง" เป็นเสียงกอล์ฟหรือไมค์เนี่ยแหละ
ไมค์แบบ "..ปู่ด..." พ่นขำกันเลยทีเดียว ฮา...

น้องน่ารักอ่ะ... เหนื่อยใจว่ะ


รูปจากงาน Top Awards
จะหล่อกันไปไหน ตาย...